غزل شمارهٔ ۲۲۳۴

زین گریه اگر باد برد حاصل خاکم

چون صبح چکد شبنم اشک از دل چاکم

دست من و دامان تمنای وصالت

نتوان چو نفس کردن ازین آینه پاکم

از آبله ام منع دویدن نتوان کرد

انگور نگردد گره ریشه تاکم

بی موج به ساحل نرسد کشتی خاشاک

از تیغ اجل نیست در این معرکه باکم

گردم چمن رنگ نبالد چه خیال ست

عمری ست که در راه تمنای تو خاکم

دارد نفسم پیچ و خم طره رازی

کان را نبود شانه مگر سینه چاکم

از بسمل شمشیر جفا هیچ مپرسید

دارم به نظر ذوق هلاکی که هلاکم

ای همت عالی نظران دست نگاهی

تا چند کشد پستی طالع به مغاکم

دل شمع خیالی ست که تا حشر نمیرد

زنهار تکلف مفروزید به خاکم

بیدل به خیال مژه چشم سیاهی

امروز سیه مست تر از سایه تاکم