غزل شمارهٔ ۲۲۶۳

ز صد ابرام بیش است انفعال چشم حیرانم

ادب پرورده عشقم نگه را ناله می دانم

تماشای دو رنگی برنمی دارد حباب من

نظر تا بر تو واکردم ز چشم خویش حیرانم

به رنگ ابر در یاد تو هر جا گریه سرکردم

گهر افشاند پیش از پرده های دیده دامانم

بیا ای آفتاب کشور امید مشتاقان

چو صبحم طایر رنگی است بر گرد تو گردانم

در این حرمانسرا هر کس تسلی نشیه ای دارد

دماغ گنج بر خود چیدنم این بس که حیرانم

خیالی نیست در دل کز شرر بالی نیفشاند

جنون دارد تب شیر از خس و خار بیابانم

مپرسید از سواد معنی آگا هان این محفل

که طومار سحر در دستم و محتاج عنوانم

پر و بال نفس فرسود و پروازی نشد حاصل

کنون دستی زنم بر هم پشیمانم پشیمانم

چو گوهر موجها پیچید بر هم تا گره بستم

سر راحت به دامن چیده چندین گریبانم

به این وسعت اگر چیند تغافل دامن همت

جهانی را توان چون چشم پوشیدن به مژگانم

ندانم بیش ازین عشق از من بیدل چه می خواهد

غریبم بینوایم خانه ویرانم پریشانم