غزل شمارهٔ ۲۳۲۷

دیده انتظار را دام امید کرده ایم

ای قدمت به چشم ما خانه سفید کرده ایم

دل به خیالت انجمن دیده به حیرتت چمن

سیر تأملی که دل تا مژه عید کرده ایم

همچو صدف قناعتست بوته امتحان فقر

مغز شد استخوان ما بسکه قدید کرده ایم

فیض جنون نارسا فکر برهنگی کراست

خرقه دوش عافیت سایه بید کرده ایم

معنی لفظ حیرتیم کیست به فهم ما رسد

بوی اثر نهفته را رنگ پدید کرده ایم

گرد به باد رفتگان دست بلند مطلبی است

گوش به چشم کن بدل ناله جدیدکرده ایم

آه کجا برد کسی خجلت تهمت عدم

نام خموشی وکری گفت و شنیدکرده ایم

فرصت اشک شمع رفت ای دم صبح عبرتی

خنده دیت نمی شود گریه شهیدکرده ایم

بیدل اگرخطای ما درخور ساز زندگیست

تا به کفن رسیده ایم ناله سفید کرده ایم