غزل شمارهٔ ۲۳۵۸
بیدل دهلویجغد ویرانه خیال خودیم
پر فشان لیک زیر بال خودیم
شمع بخت سیه چه افروزد
آتش مرده زگال خودیم
رنگ کو تا عدم بگرداند
عالمی رفت و ما به حال خودیم
غم اوج حضیض جاه کراست
عشرت فقر بی زوال خودیم
کو قیامت چه محشر ای غافل
فرصت اندیش ماه و سال خودیم
دور ما را نه سبحه ای ست نه جام
گردش رنگ انفعال خودیم
باده در جام و نشیه مخموری
هجر پرورده وصال خودیم
بحر در جیب و خاک لیسیدن
چقدر تشنه زلال خودیم
غیر ما کیست حرف ما شنود
گفت وگوی زبان لال خودیم
دوری از خود قیامتست اینجا
بی تو زحمت کش خیال خودیم
شمع آسودگی چه امکانست
تا سری هست پایمال خودیم
از که خواهیم داد ناکامی
بیدل بیکسی مآل خودیم