غزل شمارهٔ ۲۳۹۴

بسته ام چشم امید از الفت اهل جهان

کرده ام پیدا چوگوهر در دل دریا کران

بسکه پستی در کمین دارد بنای اعتبار

بعد ازین دیوارها بی سایه خواهد شد عیان

از تجمل سفله را ساز بزرگی مشکل ست

خاک از سامان بالیدن نگردد آسمان

ای تمنایت خیال اندیش تصویر محال

صید خود کن دیگر از عنقا چه می جویی نشان

نارسایی جاده سر منزل جمعیت است

از شکست بال می بالد حضور آشیان

جز تحیر از جنون ما سیه بختان مپرس

حلقه زنجیر گیسو بر نمی دارد فغان

عاشق از اهل هوس در صبر دارد امتیاز

کرده اند آیینه و شبنم به حیرت امتحان

رفتگان یا رب چه سامان داشتند از درد و داغ

کاین زمانم می دهد آتش سراغ کاروان

عیش ها دارد عدم فرسایی اجزای من

جوش مهتاب ست هرجا پنبه شد تار کتان

کوشش گردون علاج بی بری هایم نکرد

مشکل ست از سرو گل چیدن بسعی باغبان

در فضای دل مقام عزت و خواری یکی ست

نیست صدر خانه آیینه غیر از آستان

بی رواجی های عرض احتیاجم داغ کرد

آبرو چندانکه می ریزم نمی گردد روان

صبح این هنگامه ای از سیر خود غافل مباش

یکنفس پیدایی ات از عالمی دارد نشان

چشم اورا نیست بیدل سیری از خون ریختن

جام می از باده پیمایی نگردد سرگران