غزل شمارهٔ ۲۳۹۶

تا بگذرم به صد سر و گردن ز آسمان

مشتی به جبهه مالم از آن خاک آستان

زین محفل جنون چقدر ربط می دهد

آیینه محو حیرت و تمثال پر فشان

غافل مشو ز ساز نیستان اعتبار

بی مغز نیست ناله کش درد استخوان

عرفان به کسب علم میسر نمی شود

از سرمه روشنی نبرد چشم سرمه دان

از سیر ریشه گیر عیار کمال تخم

آیینه حقیقت دل نیست جز زبان

سرکن به کج ادایی ابنای روزگار

آتش مزن به راستی از طبع بدگمان

زنهار از تواضع دشمن مخور فریب

بر شیشه ظلم سنگ جز افتادگی مدان

سیر شکسته رنگی ما هم غنیمت است

دارد شکفتنی به رگ و ربشه زعفران

تنزیه خواهی از در تشبیه نگذری

رنگست عالمی که ز بو می دهد نشان

یک ناوک تو بی اثر موج می نبود

خواندیم خط ساغر از آن حلقه کمان

ناموس آگهی چقدر عجز پرورست

کوه است سایه مژه بر چشم پاسبان

آب بقای ما الم مرگ تلخ کرد

سود هوس زیان شد از اندیشه زیان

خون خور به فقر و بار دل دوستان مباش

در عرض احتیاج نفس می شود گران

یوسف توان خرید به مژگان گشودنی

آیینه باش جلوه متاعست کاروان

محمل به دوش اشک ازین عبرت انجمن

بیدل چو شمع می بردم چشم خونچکان