غزل شمارهٔ ۲۴۰۸

خداست حاصل خدمت گزین درویشان

مکار غیر جبین در زمین درویشان

هما بر اوج شرف ناز آشیان دارد

بر آستان سعادت کمین درویشان

غبار حادثه را نقش طاق نسیان کن

که نیستی ست بنای متین درویشان

حضور و غیبت شان قرب بعد ما و تو نیست

ز عالم دگرست آن و این درویشان

به دستگاه تهی کیسگان فقر و نیاز

زکنت کنز پر است آستین درویشان

شک و یقین تو آیینه دار اضدادست

به حق حواله نما کفر و دین درویشان

چه ممکن است برآید ز انقلاب زمان

ستمکشی که ندارد یقین درویشان

محیط جود به هر قطره صد گهر دارد

زپاس آب رخ شرمگین درویشان

جهان سیاهی دوری ست از سراب خیال

به چشم آینه پیش بین درویشان

به روی آینه شمشیر می کشی هشدار

مباش زخم خور خود زکین درویشان

هزار مد ازل تا ابد همین نفسی است

به کارگاه شهور و سنین درویشان

هواللهی که مسماش آنسوی اسماست

مبرهن است ز نقش نگین درویشان

سپهر خرمن اقبال بی نیازیهاست

چو بیدل آنکه بود خوشه چین درویشان