غزل شمارهٔ ۲۴۱۶

ما و نگاه شرمگین از تک و تاز دوختن

آبله سا به پای عجز چشم نیاز دوختن

ضبط نفس زکف مده فرصت چاره نازک است

غنچه قبا به خاک داد در غم باز دوختن

عشق جنون ترانه است ناله نفس بهانه است

بی لب بسته مشکل است پرده راز دوختن

شهرت خودنمایی ات رونق شرم می برد

پرده دری و آنگهت جامه ساز دوختن

در همه حال نیستی است چاره گر شکست دل

قابل زخم شیشه نیست غیر گداز دوختن

گرد تردد حدوث بخیه به روی ما فکند

خرقه درید پرده شرم مجاز دوختن

گر مژه بسته ای ز خلق هر دو جهان شکار توست

قوت بال می دهد دیده باز دوختن

عمر به تاب وتب گذشت محرم عافیت نگشت

رشته سعی نارسا کرد دراز دوختن

عجز نفس حباب راکرد به خامشی گرو

رشته کجاست تا توان نغمه ساز دوختن

بیدل از ین دو روز عمر ننگ بقای کس مباد

دل پی حرص باختن چشم به آز دوختن