غزل شمارهٔ ۲۴۲۰

گر به این ساز است دور از وصل جانان زیستن

زنده ام من هم به آن ننگی که نتوان زیستن

انفعالم می کشد از سخت جانی ها مپرس

کاش باشد بی رخت چون مرگم آسان زیستن

موج گوهر نیستم زندانی خویشم چرا

سر به جیبم خاک کرد این پا به دامان زیستن

چشم زخم خودنمایی را نمی باشد علاج

ای شرر باید همان در سنگ پنهان زیستن

از وطن دوری و غربت هم گوارای تو نیست

چند خواهی اینچنین ای خانه ویران زیستن

یک دو دم کم نیست خجلت مایگی های نفس

چون سحر زین بیش نتوان سست پیمان زیستن

همچو شمع از عشرت این انجمن غافل مباش

گل به سر می خواهد آتش در گریبان زیستن

سرگذشت عالم آیینه از دیدار پرس

جلوه غافل نیست از اسباب حیران زیستن

کسوت مرگم نقاب غفلت دیدار نیست

در کفن دارد نگاه پیر کنعان زیستن

نعمت الوان دنیا نیست در خورد تمیز

بی خس جاوید باید جوع دندان زیستن

گر قناعت قطره آبی چون گهر سامان کند

می توان صد سال بی اندیشه نان زیستن

خواجه کاری کن که درگیرد چراغ شهرتت

حیف دنیا دار و پنهان تر ز شیطان زیستن

سر به پای یکدگر چون سبحه باید بود و بس

اینقدر می خواهد آیین مسلمان زیستن

ما وطن آوارگان را غربتی در کار نیست

موج ناچار است در بحر از پریشان زیستن

بزم امکانست بیدل غافل از مردن مباش

خضر اگر باشی در اینجا نیست امکان زیستن