غزل شمارهٔ ۲۴۲۴

خوش عشرت است دمبدم از غم گریستن

درزندگی چو شمع پی هم گریستن

آنرا که نیست رنگ خلاصی ز چاه طبع

چون دلو لازم است به عالم گریستن

غرق است پای تا به سر اندرمحیط اشک

باید سبق گرفت ز شبنم گریستن

بنیاد ما ز اشک چو شبنم رود به باد

اجزای ما چو شمع کند کم گریستن

تاکی به وضع دهر زدن طعنه همچو شمع

باید به روی صبح چو شبنم گریستن

بیدل چو اشک نقش قدم زن به روی زر

تاکی چو چشم کیسه به درهم گریستن