غزل شمارهٔ ۲۴۶۷

خلقی ست غافل اینجا از کشتن و درودن

چون خوشه های گندم صد چشم و یک غنودن

گل کردن حقیقت چندین مجاز جوشاند

بر خویش پرده ها بست این نغمه از سرودن

گر نوبهار هستی این رنگ جلوه دارد

نتوان زد از خجالت گل بر سر نمودن

آن به که همچو طاووس از بیضه بر نیایی

چشم هزار دام ست در راه پر گشودن

رفع صداع هستی در سجده صندلی داشت

بر عافیت تنیدیم آخر زجبهه سودن

گوش از فسانه ما پیش از تمیز بربند

حرف زبان شمعیم داغ دل شنودن

ای حرص جبهه واری عرض حیا نگهدار

تاکی به رنگ سوهان سرتا قدم ربودن

سیلاب خانه اینجا تشویش رفت و در بست

غارتگری ندارد آیینه جز زدودن

تحقیق موج بی آب صورت نمی پذیرد

از خویش نیز خالیست آغوش بی تو بودن

بر رشته تعلق چندین مپیچ بیدل

جز درد سر ندارد از موی سر فزودن