غزل شمارهٔ ۲۴۶۸
بیدل دهلویغنیمت گیر چون آیینه محو شان خود بودن
جهانی را تماشا کردن و حیران خود بودن
چه صحرا و چه گلشن گر تأمل رهبرت گردد
سلامت نیست غیر از پای در دامان خود بودن
ز تشویش دو عالم چشم زخم آزاد می باشد
ته یک پیرهن از پیکر عریان خود بودن
دو دم شغل معاصی انتظار رحمتی دارد
که باید تا ابد شرمنده احسان خود بودن
تو محرم نشیه فرصت شناسی نیستی ورنه
به صد فردوس دارد ناز در زندان خود بودن
خیال سدره و طوبی نیاز طاق نسیان کن
نگاهی بایدت در سایه مژگان خود بودن
رضای خاطر فرصت ضرور افتاده است اینجا
به هر تقدیر باید خادم مهمان خود بودن
کمان قبضه اسرار یکتایی به زه دارد
مقیم گوشه تحقیق در میدان خود بودن
یقین را شبهه دیدی آگهی را جهل فهمیدی
خدایی داد از کف منکر فرمان خود بودن
وجوب آینه خود نیز جز پیش تو نگذارد
زمانی گر توانی محرم امکان خود بودن
به گرد خویش می گردد سپهر و نازها دارد
که تا هستی ست می باید همین قربان خود بودن
تبسم واری از اخلاق می خواهد وفا بیدل
نمک دارد همین مقدار شور خوان خود بودن