غزل شمارهٔ ۲۴۷۰

ظلم است به تشویش دل اقبال نمودن

صیقل زدن آیینه و تمثال نمودن

جز صفر کم و بیش درین حلقه ندیدم

چون مرکز پرگار خط و خال نمودن

گرم است ز ساز حشم و زینت افسر

هنگامه تب کردن و تبخال نمودن

ای شیشه ساعت دلت از گرد خیالات

گردون نتوان شد ز مه و سال نمودن

ما هیچ کسان گرمی بازار امیدیم

تسلیم متاع همه دلال نمودن

چون آبله آرایش افسر هوس کیست

ماییم و سری قابل پا مال نمودن

فریاد که بردیم ز نامحرمی خلق

اندوه زبان داشتن و لال نمودن

شد عمر به پرواز میسر نشد آخر

چون شمع دمی سر به ته بال نمودن

پیری ز پرافشانی فرصت خبرم کرد

شد موی سپید آب به غربال نمودن

بیدل به نفس آینه پردازی هستی ست

دل جمع کن از صورت احوال نمودن