غزل شمارهٔ ۲۴۷۶

ما را ز بار هستی تاکی غم خمیدن

آیینه هم سیه کرد دوش از نفس کشیدن

چندین گهر درین بحر افسرد و خاک گردید

یمن آنقدر ندارد بر عافیت تنیدن

رنگ شکسته دارد اقبال سرخ رویی

این لعاب بی بها را نتوان به زر خریدن

ارباب رنگ یکسر زندانی لباسند

بی دام نیست طاووس در عالم پریدن

یک نخل از ین گلستان از اصل باخبر نیست

سر بر هواست خلقی از پیش پا ندیدن

در قید جسم تا کی افسرده بایدت زیست

ای دانه سبز بختی ست از خاک سرکشیدن

افسانه حلاوت با ساز انگبین رفت

ای شمع چند خواهی انگشت خود مکیدن

تا وصل جلوه گر شد دل قطع آرزو کرد

آنسوی رنگ و بوبرد این میوه را رسیدن

درکاروان شوقم دل بر دل جرس سوخت

این اشک بی فغان نیست از درد ناچکیدن

ای کاش قطع گردد سر رشته تعلق

مقراض وار عمرم شد صرف لب گزیدن

جز خاک گشتنم نیست عرص نیاز دیگر

باید به پیش چشمت از سرمه خط کشیدن

رنگی به پرده شوق آرایش هوس داشت

چون گل زدیم آخر گل بر سر دمیدن

بیدل ز دست مگذار دامان بیقراری

چون آب تیغ نتوان خون خورد از آرمیدن