غزل شمارهٔ ۲۵۷۱

پر نارساست سعی تحیرکمند او

ای ناله همتی ز نهال بلند او

برقی به ماه نو زد و گردی به موج گل

از ابروی اشاره نعل سمند او

ناسور را به داغ دوا می کنند و بس

جز سوختن چه چاره کند دردمند او

آنجا که برق جلوه او عرض ناز داشت

آیینه بود مجمر و جوهر سپند او

زنهار ازحلاوت دنیا مخور فریب

تا زندگیت تلخ نگردد ز قند او

تیغی ست آسمان که به انداز زخم صبح

دندان نماست جوهرش از زهرخند او

قصر فنا اگر چه ز اوهام برتر است

یک لغزوار بیش ندیدم کمند او

بی خوابی فسانه طوبی که می کشد

ماییم و سایه مژه های بلند او

بیدل مباش ایمن از آفات روزگار

چون مار خفته در بن دندان گزند او