غزل شمارهٔ ۲۵۷۹

منفعلم برکه برم حاجت خویش از برتو

ای قدمت بر سر من چون سر من بر در تو

آینه کون و مکان حیرت سیر چمنت

ساغر رنگ دو جهان حسرت گرد سر تو

تاب جمال تو ز کس راست نیاید ز هوس

حلقه گیسوی تو بس چشم تماشاگر تو

محرم آن لعل نشدکام تمنای کسی

غیرتبسم که برد چاشنی از شکرتو

رنگ تو آشفته چوگل در چمن آرزویت

موج تو غلتان چوگهر در طلب گوهر تو

صبح برد تا به کجا پایه ز قطع نفسش

وانشود زین هوسی چند ره منظر تو

نه فلک ازگردش سرگشته به خمیازه سمر

همت ظرف که کشد باده بی ساغر تو

سعی طلب بی سر و پا جاده تحقیق رسا

سبحه صفت آبله ها خفته برون در تو

خط حساب من و ما راه گشاید ز کجا

صفر نماید به نظر نقطه ای از دفتر تو

بیدل از افسون سخن بلبل باغ چه گلی

رنگ چمن می شکند بوی بهار از پر تو