غزل شمارهٔ ۲۵۸۶

بس که یاد قامتت بر باد داد اجزای سرو

ناله قمری شد آخر قدکشیدن های سرو

چیدن دامن درین گلشن گل آزادگی است

کیست تا فهمد زبان عافیت ایمای سرو

مطلب آزادگی ها پربلند افتاده است

عالمی خم شد به فکر بار ناپیدای سرو

باغبانان قدر آزادی ندانستند حیف

ناله بایستی درین گلشن نشاندن جای سرو

باده را در دامن مینا بهاری دیگر است

آب دارد آبرو تا می رود در پای سرو

شعله ادراک خاکستر کلاه افتاد ه است

نیست غیر از بال قمری پنبه مینای سرو

بس که موزونان ز شرم قامتت گشتند آب

صورت فو اره باید ریخت از اجزای سرو

اینقدر رعنا نمی بالد نهال این چمن

سایه نخل که افتاده ست بر بالای سرو

پای در زنجیر دورش گفتگو آزادگی

بیدل این سطر تکلف نیست جز انشای سرو