غزل شمارهٔ ۲۶۸۰

توبا این پنجه نازک چه لازم رنگها بندی

بپوشی بهله و بر بهله می باید حنا بندی

سراپایت چوگل غیر از شکفتن بر نمی دارد

تبسم زیر لب دزدی کز او بند قبا بندی

غبارم تا کند یاد خرامت رنگ می بازم

که می ترسم قیامت بر من بی دست و پا بندی

درین محفل چه دارد سعیت از آیینه پردازی

جز این کز تهمت تمثال خجلت بر صفا بندی

به شوخی حق مضمون ادب نتوان ادا کردن

عرق کن نقطه نظمی که در وصف حنا بندی

شرارکاغذ ما رنگ تصویری دگر دارد

به لوح امتیاز آتش زنی تا نقش ما بندی

درین صحرا عنان سیل بی پروا که می گیرد

سر تسلیم افتد پیش تا راه قضا بندی

به عرض نارساییها چه طاقت چنگ این بزمم

خمیدن می کشم هر چند بر دوشم صدا بندی

به این طالع چه امکانست یابم بار اقبالی

مگر از استخوانم نامه بر بال هما بندی

به گردونت نخواهد برد سعی پوچ بالیدن

چو نی چند از سبکمغزی کمرها بر هوا بندی

دل از ساز تعلق عاقبت بر کندنی دارد

گشاد آسان شود گر اندکی این عقده وا بندی

وفا سررشته تسخیر می خواهد رسا بیدل

به آیینی که هرکس راگرفتی دست پا بندی