غزل شمارهٔ ۲۷۲۵

گریک مژه چون چشم فراهم شده باشی

شیرازه اجزای دو عالم شده باشی

تمهید خزان آینه اصل بهار است

بیرنگی اگر رنگ گلی کم شده باشی

هشدارکه اجزای هوایی ست بنایت

گو یک دو نفس صورت شبنم شده باشی

عاجز نفسان قافله سرمه متاعند

کو ناله گرفتم که جرس هم شده باشی

بی جبهه تسلیم تواضع دم تیغ است

حیف است نگین ناشده خاتم شده باشی

قطع نظر از جوهر ذاتی چه خیالست

هر چند چو شمشیر تنکدم شده باشی

پرواز نفس را ز هوا نیست رهایی

در دام خودی گر همه تن رم شده باشی

ناصح سخن ساخته ات پر نمکین است

رحم است به زخمی که تو مرهم شده باشی

تا بار خری چند نبندند به دوشت

آدم نشو ی گر همه آدم شده باشی

فرداست که خاک ست سرو برگ غرورت

هر چند که امروز فلک هم شده باشی

عمری ست که آب رخ ما صرف طلب هاست

ای جبهه همت چقدر نم شده باشی

خلوتگه تحقیق زتمثال مبراست

آیینه در اینجا تو چه محرم شده باشی

بید ل مگذر چون مه نو از خط تسلیم

بر چرخی اگر یک سر مو خم شده باشی