غزل شمارهٔ ۲۷۷۷

نمی باشد چو من در کسوت تجرید عریانی

که سر تا پا به رنگ سوزنم چشمی و مژگانی

ندارد آه حسرت جز دل خون بسته سامانی

خدنگ بوی گل را نیست غیر از غنچه پیکانی

چو شمع از ما چکیدن هم درین محمل غنیمت دان

که اعجازست اگر از شعله جوشد چشم گریانی

هوا سامان هستی شد حیات بی سر و پا را

نفس کو تا رسد آیینه ما هم به بهتانی

جهان یکسر سراب مطلب ست و گیر و دار اما

فضولی می کند در خانه آیینه مهمانی

نگه بی پرده نتوان یافت از چشم حباب اینجا

بمیرد شمع ما گر برزند فانوس دامانی

دل آخر درگداز ناتوانی جام راحت زد

چو خاکستر شد این اخگر بهم آورد مژگانی

درین ویرانه تا کی بایدت آواره گردیدن

به سعی آبله یکدم به خاک افشار دندانی

زتحریرم چه می خواهی ز مضمونم چه می پرسی

چو طومار نگاهم غیر حسرت نیست عنوانی

به وضع دستگاه غنچه ام خندیدنی دارد

فراهم می کنم صد زخم تا ریزم نمکدانی

سواد این شبستانم چسان روشن شود یارب

که چون طاووس وحشت نیز می خواهد چراغانی

به هر محفل چو شمعم اشک باید ریختن بیدل

ندارد سال و ماه هستی ام جز فصل نیسانی