شمارهٔ ۱۸۷

من پی دلبر و او را بر دل منزل بود

دل بیهوش مرا بین چه عجب غافل بود

تحفه ای از دل و جان در بر جانان بردم

لیک مقبول نیفتاد که ناقابل بود

شربتی از لب لعلش نچشیدیم آخر

کوشش ما و دل ما همه بی حاصل بود

آخر اندر خم زلف تو به زنجیر افتاد

دل که دیوانه شد از عشق رخت عاقل بود

بی گنه طره طرار تو اندر بند است

ترک مستت دل مسکین مرا قاتل بود

دل به دل دارد اگر راه چرا پس دل من

مایل مهر و دل تو به جفا مایل بود

زاهد شهر که می داد ز می توبه به ما

کار او بود ریا و علمش باطل بود

دوش دیدیم به میخانه به پای خم می

مست افتاده چه لایشعر و لایعقل بود

می شدم شهره عالم به بلنداقبالی

التفات تو به حال دلم ار شامل بود