شمارهٔ ۳۳۹

تا که خود را ز بر دوست جدا می بینم

مبتلای غم و در بند بلا می بینم

دل و جانم اگر از عشق فنا شد غم نیست

که بقای همه را من به فنا می بینم

می ندانم به حقیقت که چه باشد در عشق

که از او رابطه شاه و گدا می بینم

سر مویی ز طبیبان نکشم منت از آنک

درد خود را به لب یار دوا می بینم

پادشاهی کنم ار سایه به سر افکندم

زلف او را به صفت پر هما می بینم

به خدا ذره ای از پرتو روی مه ماست

این همه نور که با مهر سما می بینم

هر کجا می نگرم پرتو نور رخ اوست

از چراغ دل و دیده چه ضیا می بینم

کی کجا کس ز دم عیسی روح الله دید

فیض هایی که من از باد صبا می بینم

دوش وقت سحر آورد مرا مژده و گفت

دلبرت را به سر صلح و صفا می بینم

گفتمش یار کجا بود و چه فرمود مگر

که تو را این همه با فر و بها می بینم

گفت می گفت مرا هست بلنداقبالی

که نوازم گرش از وصل روا می بینم