و فی مناقب امیرالمؤمنین حسین سلام الله علیه
ابن حسام خوسفیدلم شکسته و مجروح و مبتلای حسین
طواف کرد شبی گرد کربلای حسین
شکفته نرگس و نسرین و سنبل تر دید
ز چشم و جبهه و جعد گره گشای حسین
طراز طره مشکین عنبر افشانش
خضاب کرد به خون خصم بی وفای حسین
به جای غالیه بر روی خاک خون آلود
کمند غالیه سیمای مشک سای حسین
ز حلق تشنه او رسته لاله سیراب
ز خون که موج زد از جانب قفای حسین
قدر چو واقعه کربلا مشاهده کرد
ز چشم چشمه خون راند بر قضای حسین
سپهر شیشه شامی پر اشک یاقوتی
که آب می طلبد لعل جان فزای حسین
نشسته بر سر خاکستر آفتاب مقیم
کبودپوش به سوک از پس عزای حسین
جمال روشن خورشید را غبار گرفت
که در غبار نهان شد مه لقای حسین
به روز معرکه چون پای در رکاب آورد
سوار ابلق دوران نداشت پای حسین
بسوخت شامی ملعون چود دیو از آتش نجم
ز برق صاعقه تیغ جان ربای حسین
در آن محل که ز بیداد داد داده شود
سزای خود ببرد خصم ناسزای حسین
به روز واقعه ای ظالم خدا ناترس
بیا ببین که چه ها کرده ای به جای حسین
خدای قاضی و پیغمبر از تو ناخشنود
چگونه می دهی انصاف ماجرای حسین
حسین جان گرامی فدای امت کرد
سزاست امت اگر جان کند فدای حسین
به روز حشر ببینی به دست پیغمبر
کلید گنج شفاعت به خون بهای حسین
حسین را تو ندانی خدای می داند
کمال منزلت و عزت و علای حسین
نکاح مادر او زیر سایه طوبی
ببست با پدرش در ازل خدای حسین
غبار گرد مناهی به دامنش نرسید
ز عصمت گهر پاک پارسای حسین
هزار سجده کند آفتاب اگر روزی
به آفتاب رسد سایه ردای حسین
فروغ مشعله آفتاب را چه محل
به پیش پرتو قندیل پر ضیای حسین
سراییان سرا بوستان روضه خلد
کنیزکان حریم حرم سرای حسین
چو زایران حرم طایران سدره نشین
طواف کرب و بلا کرده بر هوای حسین
نه از خطاست که بر مشک ناب طعنه زند
غبار غالیه آمیز خاک پای حسین
هزار تکمه رومی بر اطلس شامی
قضا نهد که بود آب ره قبای حسین
بدان امید که فیض عطای او بیند
سحاب قطره زنان از پی سخای حسین
سحاب قطره باران حسین سر بخشید
عطای ابر کجا و کجا عطای حسین
ز بیم ورطه طوفان نمی تواند رست
جز آن که هست درین ورطه آشنای حسین
گدای حضرت او شو که عاقبت روزی
به پادشاهی عقبی رسد گدای حسین
اگر رضای خدا و رسول می طلبی
متاب روی ارادت تو از رضای حسین
مطیع رأی تو رضوان بود اگر باشی
به اعتقاد چو رضوان مطیع رأی حسین
ولایت دل خویشم از آن پسند آمد
که شد ولایت او مسکن ولای حسین
به باغ منقبت آل مصطفی امروز
منم چو بلبل خوش خوان سخن سرای حسین
ز سدره در گذرد پایه مدارج من
چو من مدیح سگالم به منتهای حسین
خموش ابن حسام این سخن نه لایق توست
ستایش تو کجا و کجا ثنای حسین
هزار سال اگر از لامکان گذر یابی
کجا رسید توانی به کریای حسین
مهیمنا به دعایی که خواند پیغمبر
که یاد کرد درو صفوت و صفای حسین
به مادر و پدر او و جد او و بنیه
بدان برادر معصوم مجتبای حسین
کز آفتاب قیامت مرا پناهی ده
به زیر سایه دامن کش لوای حسین
