بخش ۳ - گفتار در تنها ماندن امام تشنه کام و مهیا شدن برای رزم سپاه کوفه وشام

چو لشگرگه شاه اهل ولا

تهی ماند در عرصه ی کربلا

زخویشان ویاران آن شهریار

نماند اندر آن رزمگه یک سوار

بدانسان کزین پیش تر گفته گشت

جهان نامه ی عمرشان درنوشت

بماند اندر آن پهنه فرخنده شاه

نه پور و برادر نه یار و سپاه

به جا پور بیمار بودش یکی

دگر شیر خواره گزین کودکی

پر از تیر وشمشیر آن سرزمین

دل شیر از آن رزمگه سهمگین

درخشان سنان ها کران تا کران

کله خود بر فرق جنگ آوران

ز آوای شیپور و اسب وسوار

سر چرخ گردنده اندر دوار

شهنشاه چون خویش را فرد دید

شرر بار آهی زدل برکشید

زیکسو نگه کرد بردشت جنگ

زمین را ز بدخواه خود دید تنگ

همی تیغ دید و سوار و سمند

به هل من مبارز نواها بلند