بخش ۱۱ - رفتن امام تشنه کام به جانب میدان و آمدن سکینه ی مظلو مه به وداع پدر

چو شد دور لختی ز پرده سرای

ستاد اسب پیغمبر رهنمای

نمی رفت هرچ اش برانگیخت شاه

که بد دست حق بسته پایش زراه

همی برخروشید و افشاند دم

همی بر زمین کوفت رویینه سم

که شاها ز رفتار دارم معاف

که خفته است بردست من کوه قاف

اگر چند در پیش فرمان شاه

سبک آیدم کوه چون پر کاه

مراین کوه از عرش سنگین تراست

که عرش آفرین را گزین دختر است

شهنشاه سوی زمین بنگریست

که نارفتن باره بیند که چیست

گزین دخت را دید افتاده زار

گرفته سم اسب را درکنار

فرود آمد از باره گی بی درنگ

کشیدش چوجان اندر آغوش تنگ

همی دست بر روی و مویش بسود

سکینه س به زاری همی بر فزود

زمانی بدانگونه بگذشت کار