بخش ۳۷ - زبان حال امام مظلوم با خویش و مناجات با حضرت پروردگار

نهشتی نشانی ز مردانشان

که بودند هر یک به مردی نشان

در این دشت ماندی به جا چند زن

گرفتار یک دشت شمشیر زن

دگر کودکی چند نابرده روز

روانشان ز تاب عطش پر ز سوز

دریغا که افتاد دستم زکار

سراپایم از تیغ کین شد فگار

نیارم دگر راند تیغ دو سر

پی یاری اهل بیت پدر

پس از من دریغا ندارند کس

نه یار و نه محرم نه فریادرس

دمی دیگر این بانوان کافتاب

ندیده است بر رویشان بی نقاب

همه زار گردند و اشترسوار

در این دشت با گوش بی گوشوار

کسی هست آیا در این رزمگاه

که این بیکسان را ببخشد پناه

مرا نیز آبی دهد پیش از آن

که از تشنه کامی شوم بی روان

کسی گوش ننهاد بر زاری اش

نکردند کم از دل آزاری اش