بخش ۶۹ - تسلی دادن علیا مکرمه زینب خاتون

درآن دم نگه کرد بانوی دین

سوی شاه دین سید الساجدین

بدیدش به پشت هیون پای بند

همی لرزد اندام او بند بند

شدی خیره بر پیکر پاک باب

ز بیننده کرده روان رود آب

چنان بروی اندوه و غم گشته چیر

که گردیده رنگش بسان زریر

تو گفتی نمانده روانش به تن

چو دیدش چنان دختر بوالحسن ع

غم و رنج خود را فراموش کرد

لب از مویه و ناله خاموش کرد

چو مردان شکیبایی آورد پیش

سپس گفت با شاه فرخنده کیش

که ای یادگار بزرگان دین

پناه زنی چند اندوهگین

تویی حجت پاک پروردگار

ز جد و پدر در جهان یادگار