بخش ۱۰۷ - خواب دیدن هند زن یزید

گشودند و آمد ملایک زاوج

به سوی زمین با فغان فوج فوج

به پر خون سرسبط خیرالانام

نمودند یک یک درود و سلام

وزان پس یکی ابرآمد پدید

سوی خاک از اوج گردون چمید

پدید آمد از ابر پس چند مرد

خروشان و جوشان و رخساره زرد

از آنان یکی مجرد با اشک و آه

نهفته تن اندر پرند سیاه

دوید و سر شاه را برگرفت

ببوسیدش و مویه اندر گرفت

همی گفت زارای مر انور عین

به خون غرقه در راه یزدان حسین ع

تو را امت زشت نشناختند

به جان تو تیغ ستم آختند

بریدند لب تشنه سر از تنت

زخون رنگ کردند پیراهنت

منم جد تو شاه یثرب دیار

ابا باب تو شیر پروردگار

به همراه ما مجتبی ع و عقیل

دگر حمزه و جعفر بی عدیل