بخش ۱۱۵ - زبان حال و ترجمه ی اشعار حضرت ام کلثوم (ع) در درواز ه ی مدینه

چه از دور شد باره ی آن دیار

به چشم دل افسرده گان آشکار

چو دریای گردون به جوش آمدند

بسی سخت تر در خروش آمدند

به رخ ام کلثوم خوناب راند

به تازی زبان شعر چندی بخواند

که درخویش ای تختگاه رسول

مده راه و منمای ما را قبول

چو رفتیم از تو سری داشتیم

وزان سر به سر افسری داشتیم

برون از تو کاری که ما کرده ایم

برفتیم شاد و غم آورده ام

بد آویزه ی عرش سالار ما

برادرش میر و علمدار ما

چو پروانه بودیم و او شمع ما

پریشان نبد خاطر جمع ما