بخش ۱۱۶ - مویه گری اهل بیت درحرم رسول و تسلی دادن ام سلمه ایشان را گوید

زبان های آتشفشان همچو شمع

در آن تربت پاک گشتند جمع

چگویم چه گفتند و چون گشت کار

قیامت درآن لحظه گشت آشکار

برآمد ز افغان آن قوم آه

ز هر چوب و هر خشت آن بارگاه

به تربت نبی دست غم زده به سر

خبر شد چو از مرگ فرخ پسر

برآورد از غم بدانسان خروش

که آمد نیوشنده گان را به گوش

روان پیمبر چو از غم گریست

ازان گریه اهل دو عالم گریست

به ناگاه زینب س برآورد آه

بدان سان که شد روی گردون سیاه

به زاری بگفت ای رسول انام

مرا مهربان تر زباب و زمام

منم پیک سوک جگر بند تو

خبر دارم از مرگ فرزند تو

در این گفته ی خویش دارم گواه

بیاوردمش اندرین بارگاه

بگفت این و از زیر چادر برون