بخش ۳۰ - رسیدن ابراهیم اشتر به مدد امیر مختار و چگونگی این داستان

سنان ها همی گشت رخشان چو برق

همی خرد بد پرتو افکن به فرق

ستوران زغریدن سهمناک

دل شیر کردندی از بیم چاک

برید اجل تیغ خونخوارشان

براهیم مالک سپهدارشان

دلیری به رزم آستین بر زده

دوصد ره به یک دشت لشگر زده

چو ره را بدان رزمگه کرد تنگ

بزد اسب و شد با سپه گرم جنگ

چو دیدند هم راد و فرزانه مرد

سر و روی آغشته با خاک و گرد

به دیدار هم از بر باره گی

فرود آمدند آن دو یکباره گی

گرفتند یک را به بر عذرخواه

هم آغوش گردید خورشید و ماه

بدو گفت مختار کای پهلوان

به مردانگی سرفراز گوان

ندارم غم این دم که دیدم تو را

به بر سر و بالا کشیدم تو را

بیا تا بتازیم بر این سپاه