بخش ۴۴ - (کشتن مختار چهل نفر از قاتلان ) حضرت را

بیامد زمین را بوسید و گفت

که رازی مرا هست اندر نهفت

که خود نام آن مرد بودی هجیم

نسوزد تن او به نار جحیم

بدو گفت مختار فرخنده خوی

که راز نهان را به من بازگوی

بگفتا یکی مرد پیشه ورم

هم از اهل این شهر و این کشورم

بود پختن نان همی پیشه ام

به آل نبی نیک اندیشه ام

مرا هست همسایه ای زشتخوی

بداندیش پیغمبر و آل اوی

کنیزی است او را که اندر نهان

بود زنده از مهر من درجهان

مرا عاشق و پای بست من است

پریشان دل او به دست من است

ولیکن من از او گریزنده ام

ابا نفس بدخو ستیزنده ام

زمن خواجه او را در این چندگاه

برد نان بسیاری ای نیکخواه

یکی روز با آن کنیزک سخن

براندم نهانی من از انجمن