بخش ۵۹ - به کاخ آویختن امیر مختار

چو زان کار شد اسپری چند گاه

بفرمود مختار کشور پناه

سر پور مرجانه و خواسته

همان زیور و گنج آراسته

بزرگان کوفه به بطحا برند

به فرزند شیر خدا بسپرند

یکی نامه بنگاشت آن کامیاب

به سوی محمد به مشک و گلاب

سر نامه بد نام نیکی دهش

که او می دهد بنده را پرورش

قدیمی که پیش از همه پیش هاست

برون ذاتش از فکر و اندیشه هاست

چو نه اولش هست و نه آخرش

نبینی تو در باطن و ظاهرش

برد پی همین قدر دانش که هست

خدایی کزویست بالا و پست

بری ذاتش از اتحاد و حلول

مبراست ذاتش زدرک عقول