غزل شمارهٔ ۳۶
عراقیهر دلی کو به عشق مایل نیست
حجره دیو خوان که آن دل نیست
زاغ گو بی خبر بمیر از عشق
که ز گل عندلیب غافل نیست
دل بی عشق چشم بی نور است
خود بدین حاجت دلایل نیست
بیدلان را جز آستانه عشق
در ره کوی دوست منزل نیست
هر که مجنون نشد درین سودا
ای عراقی بگو که عاقل نیست