غزل شمارهٔ ۵۲
عراقیبا شمع روی خوبان پروانه ای چه سنجد
با تاب موی جانان دیوانه ای چه سنجد
در کوی عشقبازان صد جای جوی نیرزد
تن خود چه قیمت آردویرانه ای چه سنجد
با عاشقان شیدا سلطان کجا برآید
در پیش آشنایان بیگانه ای چه سنجد
در رزم پاکبازان عالم چه قدر دارد
در بزم بحر نوشان پیمانه ای چه سنجد
از صدهزار خرمن یک دانه است عالم
با صدهزار عالم پس دانه ای چه سنجد
چون عشق در دل آمد آنجا خرد نیامد
چون شاه رخ نماید فرزانه ای چه سنجد
گرچه عراقی از عشق فرزانه جهان شد
آنجا که این حدیث است افسانه ای چه سنجد