غزل شمارهٔ ۸۵
عراقیدیده بختم دریغا کور شد
دل نمرده زنده اندر گور شد
دست گیر ای دوست این بخت مرا
تا نبیند دشمنم کو کور شد
بارگاه دل که بودی جای تو
بنگر اکنون جای مار و مور شد
بی لب شیرینت عمرم تلخ گشت
شوربختی بین که عیشم شور شد
دل قوی بودم به امید تو لیک
دل ندادی خسته زان بی نور شد
شور عشقت تا فتاد اندر جهان
چون دل من عالمی پر شور شد
عارت آمد از عراقی لاجرم
بی تو مسکین بی نوا و عور شد