غزل شمارهٔ ۹۳
عراقیآشکارا نهان کنم تا چند
دوست می دارمت به بانگ بلند
دلم از جان نخست دست بشست
بعد از آن دیده بر رخت افکند
عاشقان تو نیک معذورند
زانکه نبود کسی تو را مانند
دیده ای کو رخ تو دیده بود
خواه راحت رسان و خواه گزند
ای ملامت کنان مرا در عشق
گوش من نشنود ازین سان پند
گرچه من دور مانده ام ز برت
با خیال تو کرده ام پیوند
آن چنان در دلی که پنداری
ناظرم در تو دایم ای دلبند
تو کجایی و ما کجا هیهات
ای عراقی خیال خیره مبند