غزل شمارهٔ ۹۵
عراقیاین درد مرا دوا که داند
وین نامه اندهم که خواند
جز لطف توام که دست گیرد
جز رحمت تو که ام رهاند
بنمای رخت به دردمندی
تا بر سر کوت جان فشاند
آیا بود آنکه بی دلی را
لطف تو به کام دل رساند
افتادم بر در قبولت
امید که از درم نراند
کار دل من عنایت تو
گر بهتر ازین کند تواند
مهری ز قبول بر دلم نه
کین قلب کسی نمی ستاند
چون حلقه برین دری عراقی
می باش و مگرد بو که داند