غزل شمارهٔ ۱۴۰
عراقیبکشم به ناز روزی سر زلف مشک رنگش
ندهم ز دست این بار اگر آورم به چنگش
سر زلف او بگیرم لب لعل او ببوسم
به مراد اگر نترسم ز دو چشم شوخ شنگش
سخن دهان تنگش بود ار چه خوش ولیکن
نرسد به هر زبانی سخن دهان تنگش
چون نبات می گدازم همه شب در آب دیده
به امید آنکه یابم شکر از دهان تنگش
بروم ز چشم مستش نظری تمام گیرم
که بدان نظر ببینم رخ خوب لاله رنگش
چو کمان ابروانش فکند خدنگ غمزه
چه کنم که جان نسازم سپر از پی خدنگش
زلبش عتاب یارب چه خوش استصلح اوخود
بنگر چگونه باشد چو چنین خوش است جنگش
دلم آینه است و در وی رخ او نمی نماید
نفسی بزن عراقی بزدا به ناله زنگش