غزل شمارهٔ ۱۴۵
عراقیحبذا عشق و حبذا عشاق
حبذا ذکر دوست را عشاق
حبذا آن زمان که پرده عشق
بیخود از سر کنند با عشاق
نبرند از وفا طمع هرگز
نگریزند از جفا عشاق
خوش بلایی است عشق از آن دارند
دل و جان را درین بلا عشاق
آفتاب جمال او دیدند
نور دادند از آن ضیا عشاق
داده اند اندرین هوس جان ها
چون سکندر در آن هوا عشاق
بگشادند در سرای وجود
دری از عالم صفا عشاق
ای عراقی چو تو نمی دانند
این چنین درد را دوا عشاق