غزل شمارهٔ ۱۴۶
عراقیبیا که خانه دل پاک کردم از خاشاک
درین خرابه تو خود کی قدم نهی حاشاک
به لطف صید کنی صدهزار دل هر دم
ولی نگاه نداری تو خود دل غمناک
کدام دل که به خون در نمی کشد دامن
کدام جان که نکرد از غمت گریبان چاک
دل مرا که به هر حال صید لاغر توست
چو می کشیش میفگن ببند بر فتراک
کنون اگر نرسی کی رسی به فریادم
مرا که جان به لب آمد کجا برم تریاک
دلم که آینه ای شد چرا نمی تابد
درو رخ تو همانا که نیست آینه پاک
چو آفتاب بهر ذره می نماید رخ
ولیک چشم عراقی نمی کند ادراک