غزل شمارهٔ ۱۴۹

گر آفتاب رخت سایه افکند بر خاک

زمینیان همه دامن کشند بر افلاک

به من نگر که به من ظاهر است حسن رخت

شعاع خور ننماید اگر نباشد خاک

دل من آینه توست پاک می دارش

که روی پاک نماید بود چو آینه پاک

لبت تو بر لب من نه ببار و بوسه بده

چو جان من به لب آمد چه می کنم تریاک

به تیر غمزه مرا می زنی و می ترسم

که بر تو آید تیری که می زنی بی باک

برای صورت خود سوی من نگاه کنی

برای آنکه به من حسن خود کنی ادراک

مرا به زیور هستی خود بیارایی

و گرنه سوی عدم نظر کنیحاشاک

اگر نبودی بر من لباس هستی تو

ز بی نیازی تو کردمی گریبان چاک

مده ز دست به یک بارگی عراقی را

کف تو نیست محیطی که رد کند خاشاک