غزل شمارهٔ ۱۵۶
عراقیاز دل و جان عاشق زار توام
کشته اندوه و تیمار توام
آشتی کن بامن آزرمم بدار
من نه مرد جنگ و آزار توام
گر گناهی کرده ام بر من مگیر
عفو کن من خود گرفتار توام
شاید ار یکدم غم کارم خوری
چون که من پیوسته غمخوار توام
حال من می پرس گه گاهی به لطف
چون که من رنجور و بیمار توام
چون عراقی نیستم فارغ ز تو
روز و شب جویای دیدار توام