غزل شمارهٔ ۱۶۰
عراقیساقی چو نمی دهی شرابم
خونابه بده بجای آبم
خون شد جگرم شراب در ده
تا کی دهی از جگر کبابم
دردی غمم مده که من خود
از درد فراق تو خرابم
از تابش می دلم برافروز
تا روی دل از جهان بتابم
در کیسه من چو نیست نقدی
دانم ندهی شراب نابم
چون خاک در توام کرم کن
یاد آر به جرعه ای شرابم
می ده که ز هستی عراقی
یک باره مگر خلاص یابم