غزل شمارهٔ ۱۷۴
عراقیبر من نظری کن که منت عاشق زارم
دلدار و دلارام به غیر از تو ندارم
تا خار غم عشق تو در پای دلم شد
بی روی تو گلهای چمن خار شمارم
نی طاقت آن تا ز غمت صبر توان کرد
نی فرصت آن تا نفسی با تو برآرم
تا شام درآید ز غمت زار بگریم
باشد که به گوش تو رسد ناله زارم
کم کن تو جفا بر دل مسکین عراقی
ورنه به خدا دست به فریاد برآرم