غزل شمارهٔ ۱۷۹
عراقیکجایی ای دل و جانم که از غم تو بجانم
بیا که بی رخ خوب تو بیش می نتوانم
بیا ببین نه همانا که زنده خواهم ماندن
تو خود بگوی که بی تو چگونه زنده بمانم
چگونه باشد در دام مانده حیران صید
ز جان امید بریده ز دوری تو چنانم
هوات تا ز من دلشده چه برد چه گویم
جفات تا به من غمزده چه کرد چه دانم
ببرد این دل و اندر میان بحر غم افگند
سپرد آن به کف صد بلا و رنج روانم
بلا به پیش خیال تو گفت دوش دل من
که پای پیشترک نه ز خویشتن برهانم
ز گوشه ای غم تو گفت می خورم غم کارت
ز جانبی ستمت گفت غم مخور که در آنم
درین غمم که عراقی چگونه خواهد مردن
ندیده سیر رخ تو برای او نگرانم