غزل شمارهٔ ۱۸۱

با من دلشده گر یار نسازد چه کنم

دل غمگین مرا گر ننوازد چه کنم

بر من آن است که با فرقت او می سازم

وصلش ار با من بیچاره نسازد چه کنم

جانم از آتش غم سوخت نگویید آخر

تا غمش یک نفسم جان نگدازد چه کنم

خود گرفتم که سر اندر ره عشقش بازم

با من آن یار اگر عشق نبازد چه کنم

یاد ناورد ز من هیچ و نپرسید مرا

باز یک بارگیم پست نسازد چه کنم

چند گویند مرا صبر کن از لشکر غم

بر من از گوشه ناگاه بتازد چه کنم

من بدان فخر کنم کز غم او کشته شوم

گر عراقی به چنین فخر ننازد چه کنم