غزل شمارهٔ ۱۸۴
عراقینیست کاری به آنم و اینم
صنع پروردگار می بینم
صبر از تو نکرد دل والله
نیست پروای عقلم و دینم
سخنی کز تو بشنود گوشم
خوشتر آید ز جان شیرینم
در جهان گر دل از تو بردارم
خود که بینم که بر تو بگزینم
کرمی کن گرم بخواهی کشت
هم بدان ساعدان سیمینم
با عراقی که عاجز غم توست
خرده گیری مکن که مسکینم