غزل شمارهٔ ۱۸۸

ما چو قدر وصلت ای جان و جهان نشناختیم

لاجرم در بوته هجران تو بگداختیم

ما که از سوز دل و درد جدایی سوختیم

سوز دل را مرهم از مژگان دیده ساختیم

بسکه ما خون جگر خوردیم از دست غمت

جان ما خون گشت و دل در موج خون انداختیم

در سماع دردمندان حاضر آ یارا دمی

بشنو این سازی که ما از خون دل بنواختیم

عمری اندر جست و جویت دست و پایی می زدیم

عمر ما افسوس بگذشت و تو را نشناختیم

زان چنین ماندیم اندر ششدر هجرت که ما

بر بساط راستی نرد وفا کژ باختیم

چون عراقی با غمت دیدیم خوش ما همچو او

از طرب فارغ شدیم و با غمت پرداختیم