غزل شمارهٔ ۱۹۰
عراقیافسوس که باز از در تو دور بماندیم
هیهات که از وصل تو مهجور بماندیم
گشتیم دگر باره به کام دل دشمن
کز روی تو ای دوست چنین دور بماندیم
ماتم زدگانیم بیا زار بگرییم
بر بخت بد خویش که از سور بماندیم
خورشید رخت بر سر ما سایه نیفکند
بی روز رخت در شب دیجور بماندیم
از بوی خوشت زندگی ای یافته بودیم
واکنون همه بی بوی تو رنجور بماندیم
روشن نشد این خانه تاریک دل ما
از شمع رخت تا همه بی نور بماندیم
ناخورده یکی جرعه ز جام می وصلت
بنگر چو عراقی همه مخمور بماندیم